Katecheza na III Niedzielę Adwentu – 15.12.2024
W poprzedniej katechezie zastanawialiśmy się jak konkretnie odpowiedzieć na wezwanie Ducha Świętego do prostowania drogi naszego życia. W czasie misji Duch nieustannie wzywał nas, abyśmy weszli na drogę przemiany serca i życia, prowadząc nas ku głębszej więzi z Bogiem i wspólnotą parafialną. Dzisiaj postaramy się odkryć, jak relacje w naszej wspólnocie parafialnej mogą stać się źródłem radości.
W trzecią niedzielę Adwentu w Kościele katolickim rozbrzmiewa wezwanie Gaudete – Radujcie się! Księża celebrują tego dnia liturgię w różowym ornacie, a nie, jak w pozostałe niedziele Adwentu – fioletowym. Nazwa tej niedzieli pochodzi od pierwszych słów antyfony na wejście – „Gaudete in Domino semper”. W dzisiejszych czytaniach Św. Paweł Apostoł w Liście do Filipian (4,4-7) wzywa: „Bracia: Radujcie się zawsze w Panu; jeszcze raz powtarzam: radujcie się! …. Pan jest blisko! O nic się już nie martwcie, ale w każdej sprawie wasze prośby przedstawiajcie Bogu w modlitwie i błaganiu z dziękczynieniem” taka bowiem jest wola Boża w Jezusie Chrystusie względem was.
Ta trzecia niedziela Adwentu, przypomina, żeby się radować, bo Pan jest już blisko, ale tak naprawdę to przecież On cały czas jest z nami i z tego powinna wypływać radość w nas samych. W pierwszym czytaniu słyszeliśmy słowa proroka: „Pan, twój Bóg, jest pośród ciebie” (So 3,17), a w Liście misjonarze piszą: „Parafia jest miejscem słuchania Boga – w ciszy modlitwy, w adoracji, w Słowie Bożym, które nas prowadzi doświadczaliśmy, że Kościołem najbardziej byliśmy wtedy, kiedy razem byliśmy przy Jezusie”. Misje odnowiły w nas świadomość, że radość wypływa z pewności, że Bóg jest zawsze z nami – także w czasie choroby, niepokojów wewnętrznych i zewnętrznych, w czasie kryzysów tożsamości i oddalenia od Kościoła, zawsze jest z nami. I to jest radosna nowina.
W Liście do Kościoła w Nadarzynie czytamy: „Parafia jest miejscem relacji – miejscem budowania więzi opartych na miłości”; „parafia jest miejscem przebaczenia – tu Bóg otwiera przed nami przestrzeń pojednania i nowego początku”. Misjonarze wskazali, że radość rodzi się z pojednania, pojednania z Bogiem i z ludźmi. Radość i pokój są owocami Ducha Świętego. Czas misji jak i Adwentu to czas, na odnalezienie pokoju w modlitwie, adoracji i służbie potrzebującym. Jak już osiągniemy tę radość, nie możemy jej zachować tylko dla siebie, Duch Święty zaprasza nas do dzielenia się tą radością w rodzinie, wspólnocie i parafii. W czasie misji „doświadczyliśmy szczególnej mocy świadectwa, jakie dzielili z nami nasi goście Andrzej Sowa oraz Basia Turek, którzy podzielili się swoimi historiami życia – historiami pełnymi łaski, przemiany i mocy Bożej miłości. Andrzej Sowa, człowiek, który przeszedł przez ciemność uzależnienia, opowiedział, jak Jezus wyrwał go z najgłębszych upadków i przywrócił nadzieję. Jego świadectwo przypomniało nam, że nie ma takiej sytuacji, w której Bóg nie mógłby zadziałać. Basia Turek z kolei, pełna radości i pokoju, pokazała nam, że życie w niepełnosprawności może być przeżywane z niezwykłą siłą ducha, kiedy otwieramy się na Boże prowadzenie. Ich historie były nie tylko inspiracją, ale także wezwaniem, byśmy sami pozwolili Jezusowi przemieniać nasze życie. Szczególnym doświadczeniem była także obecność Gosi i Krzysztofa Bystrzyckich, którzy podzielili się swoim doświadczeniem budowania relacji w małżeństwie, ukazując piękno i trud wspólnej drogi w wierze. Nie mniej poruszające było spotkanie z Michałem “Pax” Bukowskim, który spotkał się z młodzieżą w szkole i podzielił swoim świadectwem nawrócenia, inspirując młodych do poszukiwania Boga w codziennym życiu.” W tym świadectwie można było odczytać kolejne przesłanie z misji zapisane w Liście: „Parafia jest miejscem otwartości na młodych – ich energia i świeżość są nie tylko nadzieją na przyszłość, ale częścią teraźniejszości Kościoła”.
W dzisiejszej Ewangelii na pytanie tłumu słuchającego nauki Jana: „Cóż mamy czynić? On im odpowiedział: Kto ma dwie suknie niech się podzieli z tym, który nie ma; a kto ma żywność, niech tak samo czyni”. A w Liście do Kościoła w Nadarzynie słyszymy: „Parafia jest miejscem troski o potrzebujących – tam, gdzie jest głód, bieda czy samotność, tam Chrystus wzywa nas do konkretnej miłości. Parafia jest miejscem przyjęcia cierpiących – jak drzewo, w którego gałęziach ptaki podniebne znajdują schronienie (Mt 13,31-32)”. Radość jest owocem wiary i znakiem działania Ducha Świętego. Przeżywajmy Adwent z nadzieją, że Jezus przychodzi, by wnieść radość do naszych serc i naszej wspólnoty parafialnej. Aby tego czasu misji i Adwentu nie zmarnować proponuję podjęcie konkretnych wezwań:
Wdzięczność w modlitwie – każdego dnia dziękujmy za konkretne łaski, np. zdrowie, rodzinę, wspólnotę. Może to być w formie wieczornej modlitwy wdzięczności.
Budowanie relacji – parafia, jak podkreślają misjonarze, jest miejscem relacji. Spotkajmy się jako wspólnota – np. na wspólnym kolędowaniu czy warsztatach lub innej formie wspólnego działania.
Świadectwa radości wiary – podobnie jak podczas misji dzielono się świadectwami, włączmy takie elementy w parafialne spotkania. Osoby, które doświadczyły działania Boga, mogą podzielić się teraz swoją historią. To koresponduje z treścią Listu od misjonarzy: „Przygotowaliśmy specjalną tablicę świadectw, na której każdy z Was może w bardzo krótki sposób zapisać, co Duch Święty powiedział do Was w tym czasie, i przypiąć tę kartkę na tablicę. Niech te świadectwa staną się znakiem wielkiego działania Boga w naszej parafii podczas tych misji. Będą one dla nas wszystkich umocnieniem i świadectwem, że Duch Święty rzeczywiście działa w naszej wspólnocie.”
Prośmy Ducha Świętego we wspólnej modlitwie o radość wynikającą z wiary.
Duchu Święty, który oświecasz serca i umysły nasze, dodaj nam zdolności i ochoty, aby ta Eucharystia była dla nas pożytkiem doczesnym i wiecznym. Przez Chrystusa Pana naszego.
Amen