Pielgrzymi nadziei 34: „Umarłych pogrzebać”
Jako ludzie wierzący, jesteśmy wezwani do pogłębiania naszej wiary i realizowania uczynków miłosierdzia. Jednym z nich jest „umarłych pogrzebać” – dzieło, które wyraża naszą wiarę w życie wieczne oraz szacunek dla ciała ludzkiego. Jak zatem zwykły katolik może wypełniać ten uczynek w codziennym życiu?
Kościół naucza, że ciało człowieka jest świątynią Ducha Świętego i nawet po śmierci należy mu się szacunek. Chrześcijański pogrzeb nie jest jedynie tradycją, ale świadectwem naszej wiary w zmartwychwstanie. Pochówek jest także aktem miłosierdzia, który okazujemy zarówno zmarłemu, jak i jego rodzinie. Jest znakiem nadziei, że śmierć nie jest końcem, lecz przejściem do nowego życia w Bogu.
Wiele osób starszych i ubogich umiera w samotności, nie mając nikogo, kto mógłby zatroszczyć się o ich godny pochówek. Jako wspólnota wierzących możemy angażować się w dzieła miłosierdzia, pomagając w organizacji pogrzebów tych, którzy nie mają bliskich. Możemy włączyć się w działalność parafialnych grup charytatywnych, które troszczą się o takie osoby, albo po prostu uczestniczyć w pogrzebach ludzi opuszczonych, aby modlić się za nich.
Szczególną troską Kościół otacza dzieci nienarodzone, które z różnych przyczyn nie doczekały się narodzin. Każde życie, nawet to najkrótsze, zasługuje na szacunek i upamiętnienie. Kościół zachęca do godnego pochówku dzieci utraconych. W Polsce prawo umożliwia rodzicom odebranie ciała dziecka niezależnie od tygodnia ciąży i jego pochowanie. Wiele parafii organizuje wspólne pochówki dzieci nienarodzonych na specjalnych cmentarzach. Jeśli nie ma takiej możliwości, można skontaktować się z miejscową parafią lub organizacjami wspierającymi rodziców po stracie dziecka.
Nie zawsze mamy możliwość fizycznie uczestniczyć w pochówku zmarłych, ale możemy spełniać ten uczynek miłosierdzia poprzez modlitwę. Wspominanie zmarłych w modlitwie, zamawianie Mszy Świętej w ich intencji czy uczestnictwo w nabożeństwach żałobnych to wyraz naszej wiary w świętych obcowanie. Szczególną rolę odgrywa tutaj odpust zupełny, który możemy ofiarować za dusze czyśćcowe, zwłaszcza w listopadzie – miesiącu szczególnej pamięci
o zmarłych.
Każdy katolik powinien odpowiedzieć na wezwanie do czynienia miłosierdzia wobec zmarłych. Można to uczynić przez troskę o ich godny pochówek, modlitwę za nich oraz pomoc rodzinom w żałobie stajemy się świadkami nadziei, którą daje nam Chrystus Zmartwychwstały. Niech nasze serca będą otwarte na tych, którzy potrzebują pociechy i wsparcia, a każde nasze działanie będzie hymnem na cześć ludzkiej godności i znakiem życia wiecznego, do którego wszyscy jesteśmy powołani.
Prośmy o to wszystko Ducha Świętego we wspólnej modlitwie.
Duchu Święty, który oświecasz serca i umysły nasze, dodaj nam zdolności i ochoty, aby ta Eucharystia była dla nas pożytkiem doczesnym i wiecznym. Przez Chrystusa Pana naszego. Amen.