Pielgrzymi nadziei 29: „Spragnionych napoić”
Chrześcijanie w szczególny sposób są wezwani do świadczenia miłości bliźniego poprzez konkretne uczynki miłosierdzia. Jednym z nich jest uczynek “spragnionych napoić”.
Wydaje się on prosty i oczywisty, lecz ma głęboki wymiar zarówno materialny, jak i duchowy. W tej katechezie zastanowimy się, w jaki sposób katolik może realizować ten
uczynek miłosierdzia w swoim codziennym życiu.
Woda jest podstawowym dobrem, niezbędnym do życia. Jezus sam mówił o jej znaczeniu, kiedy na krzyżu wołał: „Pragnę!” (J 19,28). To wezwanie nie odnosiło się jedynie do fizycznego pragnienia, ale do pragnienia miłości, zbawienia i troski o drugiego człowieka. Współcześnie nadal miliony ludzi na świecie cierpią z powodu braku dostępu do czystej wody, a my jako chrześcijanie jesteśmy wezwani, by odpowiedzieć na to wyzwanie.
Jak realizować uczynek „spragnionych napoić” w swoim codziennym życiu? Można go spełniać dosłownie, poprzez dostarczanie napojów osobom bezdomnym i ubogim, zwłaszcza w upalne dni; poprzez wspieranie akcji charytatywnych, które zajmują się budową studni w krajach dotkniętych brakiem wody, a przede wszystkim poprzez odpowiedzialne gospodarowanie wodą, by nie marnować jej, a tym samym szanować dar Stwórcy. W miarę swoich możliwości można wspierać finansowo organizacje humanitarne zajmujące się pomocą krajom cierpiącym z powodu suszy i braku dostępu do wody.
Uczynek miłosierny „spragnionych napoić” ma również duchowy wymiar. Jezus powiedział Samarytance: „Kto zaś będzie pił wodę, którą Ja mu dam, nie będzie pragnął na wieki” (J 4,14). „Spragnionych napoić” będzie więc oznaczało również pomoc w zaspokojeniu duchowych pragnień drugiego człowieka. Można więc zaspokajać duchowe pragnienie ludzi poszukujących miłości i sensu życia, poprzez rozmowę, wsparcie emocjonalne i dzielenie się świadectwem życiaEwangelią.
Rok Nadziei wzywał nas do czynów, które przynoszą pokrzepienie i wiarę w lepszą przyszłość. Każde działanie mające na celu napojenie spragnionych, zarówno w sensie materialnym, jak i duchowym, jest znakiem nadziei dla świata. Każdy gest miłosierdzia przypomina, że Bóg troszczy się o każdego człowieka i nie zostawia go samego w jego pragnieniach.
Jako chrześcijanie jesteśmy wezwani do tego, by nie pozostawać obojętnymi wobec potrzebujących. Uczynek miłosierny “spragnionych napoić” to nie tylko podanie kubka wody, ale także troska o innych, niesienie im nadziei oraz zaspokajanie ich duchowego pragnienia. Niech Rok Nadziei będzie dla nas okazją do refleksji i działania, aby poprzez nasze codzienne wybory i gesty miłosierdzia świat stawał się bardziej sprawiedliwy i pełen Bożej miłości.
Jako świadkowie nadziei starajmy się napoić spragnionych, zarówno w sensie materialnym jak i duchowym. Prośmy to Ducha Świętego.
Duchu Święty, który oświecasz serca i umysły nasze, dodaj nam zdolności i ochoty, aby ta Eucharystia była dla nas pożytkiem doczesnym i wiecznym. Przez Chrystusa Pana naszego. Amen.